كرده بودند . همچنين به نظر مىرسد كه توّابون ، پس از تجربه تلخى كه از شهادت حسين ( ع ) داشتند مصمم شدند تا از ذكر نام على بن الحسين ( ع ) بعنوان رهبر خود تا هنگامى كه در سقوط كامل حكمرانى امويان در كوفه موفق شوند خوددارى كنند و يا در غير اين صورت خود را در توبه فعال بخاطر قصور و سستى در انجام وظائف نسبت به حسين ( ع ) قربانى كنند . بخش عمده توّابون از پيوستن به مختار سرباززد ، گرچه لااقل دو هزار نفر از كسانى كه اسامى خود را نزد سليمان ثبت كرده بودند به سوى مختار روانه شدند و بطور مسلم ، به آينده بهتر سياسى امّيدوار بودند . همچنانكه زمان عمل نزديك مىشد ، سليمان بن صرد و ديگر رهبران نهضت بيشتر و بيشتر بر نفى هر گونه غلبه سياسى تأكيد مىكردند و افرادى را كه ممكن بود براى منافع مادى و يا بهره دنيايى بدانها ملحق شده باشند مأيوس و دلسرد مىنمودند . بنا بر طرح موجود در آغاز ربيع الثانى 65 / نوامبر 684 ، فرياد دعوت خود را براى « خونخواهى حسين » ( يا لثارات الحسين ) بلند نمودند و رسالت خود را آغاز كردند . آنان ، در نخيله واقع در حومه كوفه جمع شدند و از آنجا مىبايست عليه نيروهاى عبيد اللّه بن زياد ، حاكم اموى كه مسئوليت قتل عام كربلا را عهده‌دار بود ، اردوكشى كنند . با وجود اين ، در عمل ثابت شد كه معيارهاى شديد عضوگيرى كه سليمان بن صرد از قبل تعيين كرده بود براى اكثريت داوطلبان بيش از حد تحمل بوده است : از 16000 نفرى كه خود نامنويسى كرده بودند تنها 4000 نفر به ميعادگاه نخيله آمدند . عبد الله بن زياد ، حاكم انتصابى ابن الزبير ، كوشيد تا آنان را از اجراى نقشه‌هاى خود منصرف سازد و به سليمان پيشنهاد كرد تا صبر پيشه كند و منتظر بماند تا ابن الزبير ارتشى را براى پيوستن به آنها مهيّا كند . آنان از تغيير نقشه خود و يا قبول هر گونه همكارى امتناع ورزيدند . ( 18 ) زيرا با اين عمل به موضعگيرى سازشكارانه دچار مىشدند . هدف آنها تنها اين بود كه از خون حسين ( ع ) انتقام بگيرند و امامت تشيّع را مستقر سازند و يا اينكه بميرند . آنان براى مرگ آماده بودند و آن را بر حمايت عبد اللّه بن زياد غير شيعه ، ترجيح مىدادند . اگر آن را پذيرفته بودند ، تنها به يك دسته سياسى از هواداران ابن